الدنيا ابيض وأسود,,,

فى المعتاد الناس بتشوفنى وكأنى منقسمه لإتنين ..والحكايه دى بتضايقنى قوى...يعنى أقابل ناس يقولوا عليا متفائله زياده عن اللزوم وشايفه الدنيا وردى ..وناس تقرا اللى بكتبه فيقولوا إنى كئيبه وشايفه غامقه قوى... طيب إزاى ؟ لما بفكر فى الموضوع ده بكتشف إن ربنا خلق الدنيا بالألوان وده معناه إن طبيعى نكون إحنا كمان بالألوان ... بمعنى إن ربنا خلقنا بشكل نتوافق بيه مع الحياه فى الدنيا دى ..والدنيا يوم أبيض ويوم ...مليان ألوان.. وبالتالى فالمتفائل إنهارده طبيعى يشوف بكره اللى يخليه يكتئب واللى مكتئب انهارده ربنا أكيد حيخلى بكره أحسن ...واللى مش بيمشى بالألوان زى الدنيا ..وماشى متوافق معاها يوم كده ويوم كده ..فده اكيد عنده مشكله... المهم عندى فى الموضوع إن حالتى طبيعيه .. وإنى مش مكتئبه على طول ومش متفائله والدنيا معايا وردى على طول.. ولا إيه؟؟