دى الدنيا طلعت صغيره قوى..وأنا اللى فاكراها كبيره.

من كام يوم كنت ماشيه فى الشارع بدور على مكان ومعرفتش الطريق منين ..ساعتها سألت ومشيت على الوصف -رغم إنه مش دايما صح- ووصلت ..وافتكرت إزاى وإحنا صغيرين كانت الدنيا بالنسبه لنا كبيره قوى ونخاف نمشى فى شارعنا لوحدنا..وإزاى لما نبعد عن بيتنا خطوتين كأننا بقينا فى بلد تانيه...ضحكت من نفسى قوى وأنا بفتكر زمان وإزاى إنى من كام أسبوع وأنا بدور على هدية عيد الأم مشيت من العتبه للحسين رايح جاى علشان مش فاكره الشارع اللى حأجيب منه الهديه فين...وإزاى إنى رجعت البيت عادى ولا كأن حاجه حصلت ..زمان كنت أبعد عن بابا أو ماما خطوه واحده ,تخلينى أفضل أبكى طول اليوم من كتر خوفى إنى أتوه ..دلوقت مبقتش الحكايه صعبه قوى..مش عارفه هل أنا مبقتش خايفه أتوه زى زمان ولا يمكن لأننا بقينا تايهين فعلا فمبقتش فارقه معانا...